Gezocht: gedreven bestuursvrijwilligers mét ambitie; geef jongeren een kans

Brugge, augustus 2018 – Ze zeggen weleens “stilstaan is achteruit gaan”, een gezegde die in een juiste context zeker zijn betekenis heeft. Iedereen die als bestuurslid, vrijwilliger of sympathisant actief is in een club doet dit uit liefde voor de club, voor zijn sport. Personen met interesse in een functie die zich willen engageren. Mijn mening is dan ook: wie zich kandidaat stelt of interesse heeft om in een bestuur te zetelen, die zou een toegevoegde waarde moeten brengen in het geheel. En meestal is dit ook zo, maar soms heb je er ook die in het bestuur komen om te kunnen zeggen dat ze in het bestuur zitten. Terwijl ze eigenlijk geen inbreng hebben in het geheel. Je engageren binnen een werking moet de ganse club/vereniging ten goede komen. Eigen voordeel is geen doel.

Als bestuurslid, en dan zeker de functie van voorzitter, moet je durven jezelf onder de loep te nemen en dit mag een kritische loep zijn. Ben ik als voorzitter nog gemotiveerd? Ben ik als voorzitter nog mee met de nieuwe communicatie? Kan ik de medebestuursleden nog goed aansturen? En ga zo maar door ... Je moet durven een streep trekken en zeggen: “Stop, het is tijd voor iets en iemand anders.” Zelf ben ik zestien jaar bestuurslid geweest, waarvan de laatste zeven jaar als voorzitter. Op een bepaald moment vond ik bij mezelf niet meer de gedrevenheid om de club verder te leiden. Dan moet je durven zeggen dat het stopt en het ook aanvaarden. Geen enkele club/vereniging is gebaat met een voorzitter die zelf niet meer gemotiveerd is. Alles draait of valt met de motivatie en de gedrevenheid van de persoon op het hoogste plekje. Als die het vuur niet meer heeft om de manschappen te sturen, om de lijnen uit te zetten... dan kan het snel achteruit gaan. Je komt dan in een situatie waar iedereen nog enkel zijn ding doet omdat het moet. Je komt dus als club stil te staan.

Binnen onze VlaS-clubs zien we nog teveel dergelijke besturen. Het kan zelfs nog erger. Als de voorzitter stopt, dan stopt de hele clubwerking. Bij wijze van spreken worden voorzitter en club samen begraven (de voorzitter neemt het teloor gaan van de club als het ware mee in zijn graf). Jammer dit te moeten aanzien. Als voorzitter draag je steeds de verantwoordelijkheid, maar om de fakkel door te geven is de verantwoordelijkheid plots ver te zoeken. Eigen trots komt dan op de plaats. Hoewel ik mij de vraag durf te stellen of je wel mag trots zijn op het feit dat een club ophoudt te bestaan omdat jij als voorzitter de fakkel niet wilt doorgeven?

Veelal hoor je dan “Er is niemand die wilt opvolgen of de fakkel overnemen”. “De jongeren hebben geen interesse meer”. En nog tal van andere redeneringen. Natuurlijk zijn er geen opvolgers meer of willen de jongeren niet als je als voorzitter mensen met interesse afblokt of ze er niet bij betrekt. Het leiden/besturen van een club gaat over het eigenbelang heen. Als voorzitter en bestuur moet je een lange termijnvisie voor ogen hebben, anders is de club zeker gedoemd om te verdwijnen.Jongeren krijgen nog veelal de stempel dat ze het niet aan zouden kunnen of niet weten hoe het moet. Geef hen een kans en je zal merken tot wat ze in staat zijn. Ze zijn onder andere al stappen verder in de wereld van social media. Als je aan hen een taak delegeert of een plaatsje geeft in je bestuur, dan zal je merken wat een meerwaarde een jongere kan zijn. Dit kan een positief effect hebben op andere jongeren die op hun beurt de weg naar de club zullen vinden ...Durf als bestuur de kaart van jongeren trekken. Durf ook een voorzitter attent te maken dat het misschien tijd is voor iemand anders. Ik hoor jullie al zeggen: “Dat is niet zo evident.” En dat heb ik ook niet gezegd. In de eerste plaats zou het besef bij de persoon zelf moeten komen. Iemand waar clubbelang boven eigenbelang staat zal niet in dergelijke situatie komen. In het andere geval zal dit iets moeilijker zijn...

(CV)